Experimentele evaluatie van de toxiciteit


In dit artikel analyseren we de wijze waarop het effect van toxische kwantificeren we.

De evaluatie van de toxiciteità gemaakt door xenobiotica je kanò bepalen een reeks analyses over de toxiciteità acute, subacute, subchronische en chronische. Voor zijn komst naar de test toxicologische è zeer belangrijke wijze uit het oogpunt van de giftige chemicaliën. Je gaat naar routine veiligheid analytische chemie uit te voeren, dan moet je bepalen of het molecuul bezit de chirale centra en de mogelijke isomeren. Bovendien gaat de zuiverheid van het molecuul te bepalen, de oplosbaarheidà, Stabiliteità, De dampspanning, de verdelingscoëfficiënt van olie / water, de mogelijkhedenà ionisatie, de reactiviteità en chemische stabiliteità pH. Tot slot, als u de geneesmiddelen of cosmetica te onderzoeken, ga je naar de tekst te analyseren.

Na het identificeren van de chemische je kanò gaan met een identificatie van het product door het gebruik van databanken van producten Thà Let op, het verkleinen van het zoekveld.
Er zijn zeer strenge wetten met betrekking tot de handel, transport, productie en emissie van de verschillende categorieën van giftig. Als de giftige producten niet voldoen aan deze normen niet kunnen worden verhandeld, zo gewend.
Het eindpunt van toxicologische testen, alvorens te komen tot een analyse van de mens, è analyse van de mogelijke effecten op het dier.

De keuze, het bedragà, De toepassing van het toxicologisch onderzoek, het gebruik en de verzorging van proefdieren è onder de specifieke regelgeving. De dieren meest gebruikt voor toxicologische proeven ratten, muizen, konijnen, hamsters, honden, katten, varkens en primaten. Natuurlijk beginnen we met dierlijke beheersbaar en klein, en ga dan verder - afhankelijk van de resultaten - in de meeste soortenù groot en gelijk aan de mensheid.
Deze proefdieren moeten groeien in gecontroleerde omstandigheden, wordt in behuizingen waarin een normaal licht-donker cyclus, teneinde het circadiane ritme en hormonale, een zekere mate van vocht behoudenà en een gegeven omgevingstemperatuur. Het dier kan in neonatale toestand, adolescenten en volwassenen. Deze dieren moeten gezond zijn en niet dragen van infecties, omdat de besmette dieren kanò besmetten gezonde dieren, waardoor het onderzoek analyse te boeten.

Vóór de uitvoering van onderzoek op dieren moet een bepaalde periode voorbij, om zo al zijn fysiologische stabiliseren en te doen wennen aan de nieuwe omgeving. Zodra het dier è aangepast, start de toxicologiestests. De stoffen die getest wijze worden toegediend aan het dier meestù vergelijkbaar met humane toediening en vervolgens oraal, door inhalatie, subcutaan of intraveneus. De toediening aan het dier omvat oraal in de oplosbaarheid van de stof in water of voedsel. Deze werkwijze è zeer nuttig in het geval wordt vastgesteld een chronische vervuiling, die zeer dicht bij de verontreiniging mens vanwege de aanname van kleine concentraties van toxische voedingsmiddelen. Deze wijze van beheer moetò een klein ongemak, omdaté we nauwelijks weten precies de hoeveelheidà van het dier gedurende de dag. Voor een exacte berekening van de toe te dienen dosis aan het dier probes maag gebruiken (toegediend via gavage).
Toediening via de huid is om de stof in de nek geschoren dier verspreiden. Baarsé de nek? Wordt in deze aanbrengplaats zodanig dat het dier niet likken of krabben elimineren van de opgebrachte substantie.
De ingeademde è Een wijze van toediening zeer duur en moeilijk uitvoerbaar. Er zijn een aantal soorten “hyperbare kamers” waar het dier è gedwongen om het gas dat wordt ingebracht in de kamer ademen.


Na toediening van giftige ding analyseren we bij dieren?

  • Analyse van haar (alopecia en hirsutisme);
  • Karakter analyse;
  • Analyse van de huid;
  • Analyse van het oog (pupil, scheuren, hoornvlies, iris);
  • Analyse van het gedrag (bewegingsanalyse van het dier);
  • Analyse ACTIVITEITà motor;
  • Analyse van herhaalde stereotype bewegingen (kauwen blijft, apathie, voortdurend krabben, het aanraken van de oren, tremor);
  • Analyse functiesà zintuiglijke (flits licht, geluid, aanraking);
  • Analyse van het autonome zenuwstelsel (temperatuur, secreties, ontlasting, urine, adem);
  • Analyse van het CZS (diergedrag);
  • Analyse van de bestanddelen van het bloed (hematocriet, witte bloedcellen, hemoglobine);
  • Analyse van de waterbalans (nierfunctie, leverfunctie, bloedsuiker, urine);
  • Autopsie;
  • Histologisch onderzoek.

Al deze onderzoeken die op het dier uitgevoerd in verschillende laboratoria - gestandaardiseerd en internationaal erkend - worden vastgesteld door OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling). Rekening verschillende punten, zoals het aantal dieren genomen, het aantal doses te testen, het verloop van het onderzoek, de groepering van de gegevens van elke zoekopdracht en tenslotte de interpretatie van gegevens (belangrijk speelinfo).

Het bereiken van goede zoekresultaten afhangt die de analyse uitvoert en ook afhankelijk van de gebruikte apparatuur. Er is een catalogus van regels, die bekend staat als de regels van goede laboratoriumpraktijken of zelfs met de initialen GLP, die in het oog dat moet worden gerespecteerdé de resultaten zijn betrouwbaar en internationaal erkend. Het laboratorium heeft niet de GLP resultaten niet worden aanvaard omdaté niet de door de handmatige regels te respecteren.